Militair hospital

Toen ik ziek was had ik niet veel zin tot schrijven, ondanks dat de inspiratie niet ontbrak. Eigenlijk had ik mijn kleppenprobleem wat breder willen uitlichten, maar aangezien mijn auto altijd onderwerp van gesprek is, zal ik nu een uitzondering maken. Wel een opmerking: als mijn auto de vier ton bereikt dit jaar is dit wel reden voor een feestje. Dit kan ik hier ook heel gemakkelijk noemen, aangezien ik toch nog geen 100 volgers heb!

Zoals je kunt zien aan de titel van deze blog zal ik wat schrijven over het militair hospital. Natuurlijk had dit ook enig ander onderwerp kunnen zijn, aangezien ikzelf de persoon ben die de titels verzint.

Annemarieke moest vorige week voor onderzoek naar het Militair Ziekenhuis in Utrecht. Mijn moeder was mee en achteraf de verhalen gehoord te hebben, zal ik een poging wagen de volgende keer zelf ook deel uit te nemen van dit gezelsschap. Anyway ze moest onderzocht worden voor tuberculose.. Nadat ze terug ws gekomen uit Afghanistan heeft ze last van haar longen. De dokter vroeg aan haar 'zijn we misschien zwanger?'. 'Nou' zei Anne 'ik hoop het toch niet, ik ken je net 5 minuten'. Vervolgens werden ze doorverwezen naar de volgende arts en die wist haar te vertellen dat ze het niet heeft, maar wel preventief medicatie moet slikken. Je kon dit zien als een preventieve strategie net als in de tijd van de Bosnië oorlog. De beste man legde dit mijn zusje uit die steeds gekker ging kijken. Mijn zusje is een schat, maar voor een geschiedenisles heeft ze meestal geen zin :)

Griepvirus

Na 22 jaar werd het griepvirus mij eens niet bespaard, dat werd tijd. Momenteel ben ik weer in gezonde toestand teruggekeerd, en in staat jullie op de hoogte te stellen van mijn ziekteperiode.

Het begon vorige week maandag. Ik zat in de nachtdienst en moest met de auto van Hanneke naar het werk. Mijn eigen auto had weer kuren, de gasklep bleef hangen. Eenmaal aangekomen was er geen wolkje aan de lucht. Naarmate de nacht vorderde begon ik te hoesten. Het was een irritant klein kriebelhoestje wat ook zeker te onderdrukken was. Annemarieke is, zoals jullie misschien weten, november jl. teruggekeerd uit Afghanistan en had bij terugkeer erg veel last van haar longen. Aangezien medicatie niet hielp, werd er een mantou-test gedaan (voor TBC), deze kwam positief terug. Dit viel samen met de opkomst van mijn kleine doch irritante, wel te onderdrukken hoestje. Om op de zaken vooruit te lopen: Ja, An is onderzocht. Nee, ze heeft geen TBC.

Dinsdag keerder ik voldaan mijn bed in en naarmate de dag vorderde nam mijn hoesten toe. Toen ik uit bed wilde gaan rond de klok van vijf uur, was mijn stem behoorlijk misvormd en de teller op de thermometer gaf koorts aan 38,6 Toen heb ik mijn werk gebeld om me ziek te melden voor dit laatste nachtje. Van dinsdag op woensdag sliep ik desondanks toch een paar uurtjes, maar het hoesten nam toe. Ik dacht toen aan een longontsteking, maar de koorts was inmiddels weg. Woensdag ben ik naar Ens gegaan om me daar te vervelen, ik begon aan het leegruimen van de zolder. Dat is ook wel nodig na 25 jaar troep verzamelen. Wij gaan zo'n beetje allemaal uit huis en daardoor kan er een hoop troep weg of mee. Bas natuurlijk uitgezonderd. De jongen met de meeste aantal dozen, tot mijn verbazing neemt hij ongeveer de helft van de zolder in beslag, blijft nog even lekker onder moeders vleugels.

Enfin het werd woensdagavond en na het eten hield plotseling mijn stem ermee op. Mijn keelpijn nam toe en zo mijn verkoudheid. Ik besloot om huiswaarts vroeg naar bed te keren.
Vervolgens nam de pijn en de benauwdheid toe en sliep ik slechts van 2 tot 5 uur. Nou ik dacht dat ik zou stikken in het hoesten. Je hebt tussendoor niet eens de kans om adem te halen, zo vol zitten je longen. Ineens groeit het respect voor alle patiënten met longproblemen (uitgezonderd de COPD mensen die het te danken hebben aan jaren roken).

Donderdagmorgen heeft mijn moeder Heelal maar afgebeld en de doktor. Nou die hoefde mij niet te zien want volgens hem heeft de helft van NL hieronder te lijden, hij zou wat voorschrijven. Mn moeder heeft me toen maar weer opgehaald, want thuis ziekzijn is ook niet alles. Koorts nam weer toe en de rest van de dag bestond uit hoesten, klagen, koorts, niet praten, ziekzijn, hoesten, veel keelpijn, ijsjes eten en zitten. Hoe saai! Diezelfde middag begon mijn kuurtje. Nou het is ook 22 jaar geleden dat ik mijn laatste kuurtje heb gehad, dus dit was dan wel een interessante kant van het ziekzijn. Het meest interessante vond ik toch wel de bijwerkingen. Naast mijn klachten kreeg ik nu ook nog eens: honger, zere handen en voeten, vocht vasthouden, rode tong met witte strepen etc. Anyway van donderdag op vrijdag heb ik ook geen oog dichtgedaan. Inmiddels had ik zo'n 40 graden koorts en geen paracetamolletje was bereid dit omlaag te brengen. Mijn benauwdheid was erg aanwezig dat ik soms moest kotsen van de benauwdheid. Eten wilde ook al sinds dinsdag niet meer, dus zoveel viel er gelukkig niet te kotsen. Is ook geen fijne combinatie moet ik eerlijk toegeven, keelontsteking en kotsen.

Vrijdag heb ik de hele dag met een rood hoofd gelopen. Mijn moeder dacht dat ik lekker gezond had, maar schijn bedriegt. Overigens heb ik daar nu wel de tijd voor, maar mag dat niet van het antibioticakuurtje.. nooit geweten.

Ik maak maar een sprong naar de dag van vandaag aangezien de dagen die volgden even saai bleven als de dagen die hierboven beschreven staan. Uitgezonderd de zondagavond toen ik bezoek kreeg van Hanneke. Inmiddels ben ik van de keelontsteking en bronchitis af. Slechts lichte verhoging en geen stem zijn overgebleven. Ik voel me als herboren en heb zin om weer wat te doen. Alleen jammer en lastig dat mijn stem er niet is. Heel vreemd voor iemand als ik.

Verstandskies (deel II)

Ik wilde eigenlijk ook terugkomen op het feit dat mijn verstandskies is getrokken niet al te lange tijd terug. Vandaag namelijk vroeg ik mij af wat voor witte substantie in het gedaante van een draadje, er door mijn mond gleed. Uitgespuugd in de gootsteen leek dit verdacht op een touwtje. Je raadt het al: de hechting is losgegaan. Ik wilde je deze blijde boodschap niet besparen!

De logica van het tankstation

Mijn lieve oude Saab heeft een kleine gastank, zo'n 45 Liter. En daar rijd ik ongeveer 300 km. mee. In de weekenden moet ik altijd even nadenken of ik wel genoeg gas heb voor de komende nachtdiensten, aangezien mijn auto niet meer op Benzine wil rijden. Smaakt waarschijnlijk minder lekker... De logica is normaal gesproken zo: tanken tot en met 21.00 uur in Emmeloord. In Ens kan je tanken tot 22.00 uur en op zondag is de pomp buiten gebruik.

Vanochtend besloot ik de auto in Emmeloord na mijn schoonheidsslaapje af te tanken aangezien er reeds 280 op de teller stond. Om 18.00 uur scheur ik naar van Staveren. Tot mijn grote verbazing: dicht! Ik door naar de andere van Staveren (bij vd Valk), tot mijn nog grotere verbazing: OOK DICHT

Thuisgekomen staat er inmiddels 291 op de teller en vraag ik mij sterk af of ik Ens kan halen. Ach het is een feestdag en dat is weer hetzelfde als de zondag, dus ik besluit niet naar Ens te keren. Ik bel een van de mannelijke personen op die altijd voor mij klaarstaat, mijn vader. En jawel.. ik mag een auto van hun lenen vannacht.

Echter eerst komt de hele familie inclusief aanhang een nieuwjaarsbakje drinken bij mij. Daarna rijden we gezamenlijk richting Ens, dan kan ik de auto morgenochtend aftanken.

Mijn mooie ijzeren Hein voorop, gevolgd door de rest voor het geval mijn tank leeg zou zijn. En ja hoor... net voorbij de picknickplaats krijgt mijn schoonheid ademhalingsproblemen. Ik twijfel geen minuut en druk mijn alarmlichtjes aan, hop de vluchtstrook op en lekker met de motor uit uitrollen. Peter en Anne volgen mijn voorbeeld, een onbekende persoon volgt ook dit voorbeeld en mijn ouders sluiten de rij door ook mijn voorbeeld te volgen. De onbekende persoon snapt er helemaal niks en besluit zijn alarmlichten uit te doen en weer de N50 op te keren.

Als wij allen uitgerold tot stilstand zijn gekomen, springen de mannen uit de auto en de vrouwen blijven lachend achter 'die gekke van Wijnens ook met hun barrels'. Mijn schoonheid wordt richting Ens getrokken en tot mijn grote verbazing doet daar de pomp het gewoon!!

Snap jij de logica?